AMALAYER

                 AMALAYER? AMALAYER? Kahit saan ka tumingin na social network ay makikita mo iyang mga katagang iyan. Maraming gumagaya kahit saan ka pumunta pero ano na nga kaya ang nararamdaman ng babaing nagsabi nito? 

               Isang nag-ngangalang Paula Jamie Salvosa ang nagpasikat ng mga katagang iyan. Hindi naman niya intensiyon na sumikat yung mga binitawan niyang salita pero tayong mga Pilipino kasi eh, lahat napapansin. Lahat ng mga mali na hindi dapat pansinin, pinapansin. Pero saludo din ako sa ating mga Pilipino, ang lalawak ng imagination. Balik na ako sa kwento, binitawan niya ang mga salitang iyan sa isang Lady Guard sa LRT Station. Sinita lang naman daw siya ng Guard kasi mali ang dinaanan niya na dapat ay dadaan sa metal detector. At doon na nagsimula ang lahat. May isang mabuti tayong kababayan na imbis na magsumbong sa security personnel ng LRT station ay nakuha pa itong videohan, (May bago na naman tayong Youtube sensation). Hay, mga Pilipino.

               Pero isipin natin, ano na kaya ang nararamdaman niya. Syempre, hindi rin naman tama na pagalitan niya yung Guard kasi ginagawa lang nito yung trabaho. Syempre, hindi natin alam yung buong kwento kaya huwag muna manghusga. Pero naman sana, hindi na gumawa pa ng ganoong eksena si AMALAYER girl. Naka-uniform pa man din siya, paano na yung unibersidad niya? Kalma lang kasi dapat kaibigan. Marami tayong makikilalang tao sa mundo, yung iba gusto natin, yung iba ayaw. Pero parte na ng buhay yan, kapag ayaw mo, layuan mo. Move on. Don't waste your time thinking about how to humiliate them. Lesson learned. Huwag mag-uniform kapag may gagawing masama at maging alerto sa mga nangyayari sa paligid, videohan agad at i-upload sa social networks para may bagong pag-piyestahan tayong mga Pilipino.

       By the way, siguro pabor na si AMALAYER girl sa CyberCrime Law. 

Shit. Sinungaling.

           Ganoon ba kadaling magsinungaling? Parang lahat ng tao naman kase sa mundong ibabaw, nagsisinungaling. Nagsisinungaling para sa iba. Nagsisinungaling sa iba. Nagsisinungaling sa sarili. Tama, nagsisinungaling sa sarili. Mahirap bang intindihin? Shit. Ang tanga mo lang na sa sobrang sinungaling mo, pati sarili mo, pinupuno mo na din ng mga bagay na hindi totoo. O baka naman pinipiit mo lang huwag tanggapin yung katotohanan kasi alam mong mali yung ginawa mo. Alam mong may nasaktan ka. Kaya sinasabi mo sa sarili mo, pati na rin sa iba na wala kang kasalanan. Nakakainis lang na madami kang naaapektuhan. Nakakainis na yung mga walang kinalaman na tao, dinadamay mo. Lahat sila, nagiging masama sa tingin ng ibang tao dahil sa mga pinagsasabi mo na hindi totoo. Mga pinagsasabi mo na ikaw lang ang may alam. Ikaw lang ang may alam sa sarili mong katarantaduhan. Seriously, normal ka bang tao? 

                    Hindi naman maiiwasang magsinungaling eh. Huwag lang masyado, pati tuloy sa itsura mo, wala nang naniniwala. Dadating ang araw kapag nasa panganib ka at humihingi ka ng tulong, walang pupunta sa'yo. Kasi lahat na ng tao hindi naniniwala at wala ng tiwaa sa'yo.

Mga Galanteng Kaibigan

            August 19, 2012. Maraming salamat kay PNoy dahil kung hindi dahil sa kanya, hindi ito matutuloy.

        Punung-puno ng tawanan, asaran, at kwentuhan ang lakad naming magkakaibigan ngayong araw na 'to. Masaya kasi kahit sampu lang kami, namely, Yhncesz, Cha, Wilma, Joyce, Marijo, Eder, Migs, Joel at Deff,  nagenjoy kami ng sobra. Hanep!

           Maraming salamat kay Yhncesz, na nanlibre sa Mang Inasal. Na kung hindi mo pa pipilitin, ay hindi pa papayag. Na kailangan pa talagang kunsensyahin para lang ilibre ka. Eh, nagbirthday naman siya. Hindi man lang naisip yon. Pero salamat ng marami. Isa kang tunay na kaibigan. Pagkatapos kumain ng apat na rice sa Mang Inasal, kahit na nakalima si Marijo, ay naisipang manood ng movie. Gustong panoodin ng mga babae, The Reunion. Gusto ng mga lalaki, The Expendables. Mas madami ang lalaki kaya pinanood namin sina Stallone. Pagkatapos panoodin ang ka-astigan ni Chuck Norris at ang isang anggulo palagi ng mukha ni Maggie, ay hindi na namin alam kung saan pupunta.

            Naglakad ng naglakad hanggang mapunta na sa Starbucks. Heto na, Starbucks. "Paano ba bumili doon?" "Hindi ko alam kung paano umorder eh". Naghintay muna kami bago kami umorder kasi baka may manlibre. Unfortunately, wala. Eh di, bumili kami. Ayon, nagsimula na ang walang humpay na kwentuhan. Mga nangyari nung highschool. Mga naganap na hindi na nagsawang pakinggan kahit na paulit-ulit pinaguusapan. Mga teacher, mga kaklase, mga kalokohan. Masaya din na hanggang ngayon, naaalala pa din namin yung pinaggagawa namin nung high school. Kaso, yung puro kalokohan na lamang. Nung napansin namin na naglolokhan na lang kami, umalis na kami. Sumakay sa bus at hanggang sa bus ay kantyawan pa din. Masayang masaya. Lofty. Fulfilled.

                 Mas masaya sana kung nakasama yung iba. Pero madami pa namang time. Madami pang oras. Madami pang pagkakataon. Sana mangyari ulit. Mangyayari to ulit.

Saludo ako sa'yo!

          May mga taong kayang tumindig sa sarili nilang mga paa. Mga tao na kayang itindig ang sarili nila kahit na may pasan pang iba. Mga taong kahit walang aalalay ay kayang tumindig ng diretso. Kayang tumindig ng tuwid. Kaya saludo ako sa mga taong ganiyan. Wala pa man sa edad na dapat ay bumubuhay at nagaasikaso na sa kanyang pamilya ay nagagawa na ito. Isinasantabi ang mga bagay na kailangan o gusto nila para sa ikabubuti at ikaliligaya ng kanilang pamilya. Mahirap mamuhay nang ikaw ang inaasahan. Na ikaw iyong pinagkatiwalaan sa lahat ng bagay. Na ikaw ang responsable sa lahat ng pwedeng mangyari sa buhay niyo. Na ikaw ang sisisihin kapag may nangyaring masama. Na ikaw ang gumagawa ng lahat.

          Hindi din maiiwasan na magsakripisyo para sa ginagampanang mabigat na tungkulin. Kulang sa tulog. Kulang sa oras. Kulang sa pahinga. Kulang sa mga bagay na dapat ay nagagawa nila. Sa murang edad ay natuto na sila kung ano ang mga bagay na uunahin nila, mga prayoridad sa buhay. 

     Kaya ang masasabi ko lang, saludo ako sa iyo, Kaibigan!

Wow! Sensitive.

             Malakas lang ba ang ulan sa mga panahong ito kaya bumaha o di kaya naman ay sumabay na rin ang mga luha ng mga taong sensitive?

 Hmm. Sensitive. Magandang bagay o hindi? Maaaring oo, maaaring hindi. Pero sa palagay ko, isang malaking OO. Sensitive ka dahil saan? Madali kang masaktan kahit na walang katuturan naman yang pinaghuhugutan mo. Madali ka lang gumawa ng konklusyon sa sarili mo. Ginagawa mo yan kasi pakiramdam mo, wala ka nang nagawang tama. Pakiramdam mo, buong mundo galit sayo. Pakiramdam mo, lahat ng tao, tingin sayo ay hindi kawalan. Pinapalaki mo lahat ng maliliit ng problema. Pinapatagal mo yung mga problema. Nagtatanim ka ng sama ng loob kaya kapag napuno ka, ano na? Bigla ka na lang sasabog. 

                 Payo lang. Ang problema, hindi yan pinapatagal. Mas lalong hindi yan pinapalaki. May mga taong ayaw magkaroon ng malaking problema. Pero ikaw na sensitive, maliit na problema, mas gusto mong palakihin. Anong problema mo? Isipin mo yang mabuti. Hindi nagiging mabuti sa isang tao ang pagiging sensitive. Mas maganda kung balansihin mo muna yung sitwasyon bago ka gumawa ng konklusyon. Paano na lang kung galit ka na pala sa isang tao, tapos hindi niya alam na may nagawa pala siya kahit na yung nagawa niya ang parang kagat lang ng langgam at maaaring tapusin sa pamamagitan ng simpleng pagkamot. Mas masaya ang buhay ng walang problema, walang kaaway at walang sama ng loob kung kanino man. Live life to the fullest, as happy as possible, as meaningful as possible, as worthwhile as possible.

                Nadala lang ng emosyon. Pasensiya mga kaibigan.